مقدمه
29خرداد سالروز در گذشت دکتر شریعتی است. شریعتی را می توان نماد روشنفکری متعهد و مسئول دانست. اگر چه شریعتی قربانی تنگ نطری ها و برداشت های نادرست زمانه خود شد، و نیز گر چه پاره ای تحلیل ها و برداشت های غلط شریعتی از اسلام و مسائل جامعه قبال انکار نیست ، اما این منافی تمجید و تحسین از تعهد و تلاش وی برای آگاهی بخشی به جامعه استبداد زده و استعمار زده ایران نمی شود.منصفانه ترین قضاوت آن است که شریعتی را باید در ظرف زمانی خودش دید.
از اساسی ترین سؤالاتی که برای من و همه ی آنانی که دل در گرو این انقلاب و آرمانهایش بسته اند و یا حتی آنانی که سر عناد و دشمنی با این انقلاب دارند این ست که انقلاب اسلامی که راه جدیدی را فراروی بشر گشوده است و وعده های بسیاری نیز داده است و زیر بیرق دین مدعی ایجاد تمدنی جدید برمبنای الهیات وحیانی است چگونه می خواهد این ادعاها را عملی سازد؟من که مانند بسیاری از کسان قصد آن دارم که تنها تعصب و جزمیت محض و طرفداری بدون تعقل را پیشه خود نسازم روزانه با انبوهی از سؤالات درگیرم.پیش فرض های اندوخته شده در طول سال های زیستن در فضای انقلاب اسلامی به طور مدام زیر رو می کنم و اکنون که با فضای روشنفکری و جامعه شناسی آشنا شده ام بیشتر از قبل دچار تلاطم می شوم.من نمی دانم تعارض های ساخته شده در ذهنم را چگونه حل کنم.از یک سو این انقلاب فریاد دین سر می دهد و مسئول اثبات کارامدی دین در اداره بشر شده است و از سوی دیگر فرزندان خود را با پیاله الهیات شرک آمیز و آموزه های غیردینی علوم انسانی تغذیه میکند.چگونه می شود تنها با چسباندن پسوند اسلامی و انجام اقدامات قهرآمیز و سلبی یا ایجابی نامناسب نرم افزار اسلامی برای تمدن سازی ایجاد کرد؟
آیا امکان جامعه شناسی اسلامی وجود دارد؟
آیا جامعه شناسی موجود ما را به سر منزل مقصود می رساند؟
این جامعه شناسی تاکنون چه گرهی از گره های نظام دینی ما را حل کرده است؟
